Menu: Stałe informacje:

W zakrystii lub kancelarii parafialnej można zamawiać Msze Św. w intencjach bliskich zarówno żyjących ( z okazji urodzin, imienin, rocznic przyjęcia sakramentów świętych, dziękczynne i o potrzebne łaski)  jak i za zmarłych (z rodziny, krewnych, przyjaciół i znajomych)

Warto wiedzieć:

42fb.jpg

JESTEŚMY NA FACEBOOKU !

Porządek Mszy św.

Dni powszednie
7:00, 18:00
Niedziele i święta
7:30; 9:00; 10:30;
12:00; 18:00
(w sobotę o 18:00)

Sakrament pokuty:
codziennie - 20 min. przed Mszą św.

Historia

Opracował: ks. kanonik Jan Lombarski

Paul  Berkel  w „Historii Miasta Lubania”, którą  przełożył  z niemieckiego   i  opracował  Stanisław  Tynicz  -   wieloletni dyrektor  L.O.  im.  Adama Mickiewicza,  przekazał  najstarsze wiadomości   o   początkach  życia  religijnego   w   Lubaniu. Chrześcijańska  załoga rycerzy saskich, przygranicznego  zamku (rzeka   Kwisa  stanowiła  naturalną  granicę  między  Polskim Śląskiem,  a Górnymi Łużycami Saksonii), zadbała o wzniesienie rycerskiej  kaplicy  pod wezwaniem Św.  Jerzego  w  941  roku. Owalny   mur  absydy  ówczesnej  kaplicy  istnieje   do   dnia dzisiejszego,  jako  część dawnego budynku gimnazjum  (obecnie przy  Pl.  Lompy). W 1001 roku został zbudowany  kościół,  dla ogółu  wiernych, pod wezwaniem Św. Jakuba. Pierwszym kościołem Parafialnym,  służącym  wyłącznie  mieszkańcom  Lubania,   był kościół  pod  wezwaniem Św. Mikołaja, w  pobliżu  rzeki  Kwisy (obecnie Pl. Śląski) - pod koniec XI wieku. Od  końca  XII w. kościołem głównym i parafialnym Lubania  był kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy, usytuowany na placu przy dawnym   Gimnazjum   (obecnie  przy  Placu   Lompy).  Kronika Fundacyjna  podaje 1190 rok ukończenia budowy  i  konsekracji. Zbudowany  w  kształcie krzyża, na osi wschód -  zachód,  miał długość 29 metrów i szerokość 12,5 metra. Po pożarze w 1487 r. -  został  odbudowany  i  powiększony  tak,  że  jego  długość wynosiła  60 metrów, szerokość 33 metry a wysokość do  szczytu dachu 29 metrów. Zachowana do dzisiaj wieża, zwana dzwonniczą,ma  wysokość 42 m. Kościół wielokrotnie był trafiany piorunami i trawiony pożarem. W czasach Reformacji był kościołem symultanicznym, służąc zarówno katolikom jak i protestantom. W wielkim  pożarze miasta 14 lipca 1760 roku - uległ całkowitemu zniszczeniu. Bezpowrotnie przepadły piękne malowidła  i  wiele kosztowności z dawnych czasów. Ruiny czcigodnych murów zostały rozebrane  dopiero w 1879 r., gdy już istniała nowa świątynia, konsekrowana  w 1861  roku.  Przez  ponad  100  lat   Siostry Magdalenki od Pokuty - dawały schronienie Katolickiej Wspólnocie Lubania, w klasztornej kaplicy, pod wezwaniem  Św. Anny. Warto tu dodać, że książę Henryk z Jawora założył w 1320 roku  klasztor, który obsadził mniszkami z Nowogrodźca  Zakonu Sióstr  Magdalenek od Pokuty, którym nadał: prawo  patronackie nad  miastem  i parafialnym kościołem oraz uposażył  wioskami: Henrykowem  i  Rudzicą, które w czasach  reformacji  pozostały całkowicie katolickie.

 

 W  1846  roku  została  zatwierdzona  Parafia  Katolicka  p.w. Świętej Trójcy w Lubaniu,do  której  należeli  katolicy  z następujących  miejscowości: Księginki, Radogoszcz, Nawojów Łużycki, Zaręba i Wesołówka, a od 1848 roku również: Kościelnik, Pisarzowice i Siekierczyn, a także  z  dotychczasowych włości: Henryków i Rudzica.  Kaplica Św. Anny została podniesiona do rangi kościoła parafialnego  i farnego.  W  1849r.  założono parafialny cmentarz  w  Lubaniu. Dotychczasową  prywatną  szkołę  przyklasztorną  podniesie  do rangi szkoły publicznej i nadano odpowiednie uprawnienia.

 

Ks.  Infułat  WOJCIECH  ANTER - wieloletni  kapelan  i  ekonom Sióstr Magdalenek, pełnił też funkcję proboszcza Parafii  p.w. Św.  Trójcy przez ponad 58 lat, po proboszczu Ks. Janie Nahra,od  16  grudnia 1848 roku, nieprzerwanie aż do śmierci: 24-06-1906  r.  Jego  to  staraniem został wzniesiony  i  całkowicie wyposażony  nowy  kościół p.w. Świętej  Trójcy  w  Lubaniu,  w rekordowym czasie: od 19 marca 1857r. do 26 maja 1861r., kiedy to,  w  Uroczystość Świętej Trójcy, Ks. Abp dr Henryk  Forster dokonał   konsekracji  kościoła.  Klasztor  Sióstr  Magdalenek niemal   całkowicie   sfinansował  koszty   całej   budowy   i wyposażenia.  Katolicka wspólnota parafialna Lubania  (licząca wówczas   650   osób)   pokryła   jedynie   koszt   marmurowej chrzcielnicy  i  naczyń  na wodę święconą  przy  wejściach  do kościoła.  Pracami kierował mistrz murarski i dyrektor  Szkoły Ceglarskiej  oraz  właściciel  cegielni  w  Lubaniu  -  Albert Augustin,  według adoptowanego projektu  Alekxisa  Langera  - ”śląskiego architekta neogotyku”. Trójnawowy kościół halowy, o architekturze neogotyckiej, ma wymiary zewnętrzne:  60  metrów długości  i  31  m.  szerokości.  Został  zbudowany  na   osi: południowy-wschód  i  północny-zachód, z  wieżą  przy  głównym wejściu, o wysokości 70 metrów (po odbudowie w latach 1960-61, ma  63,30  m.)  Ołtarze,  ambona i stacje  Drogi  Krzyżowej  - zostały  wykonane  przez Szkołę Monachijską,  według  projektu Marrgraffa,  pod  kierunkiem mistrza Rodera. Obraz  w  głównym ołtarzu  namalował  dyrektor  Towarzystwa  Sztuk  Pięknych   w Czeskiej  Pradze  Ekharth, który jest darem  Klasztoru  z  St. Marienthal.  Obrazy do bocznych ołtarzy namalował Hauschild  - malarz  z  Monachium. Konfesjonały wykonał August   Schneider, według   projektu  Margrafa. Dzwony odlał ludwisarz z  Godnowa Ludwik  Pueler.  Kościół z kamienia i czerwonej cegły,  bogato zdobiony:   portalami,  ażurową  balustradą, sterczynami   i wieżami,  wykonanymi  z  ceramicznych kształtek  z  miejscowej cegielni, wraz ze stylowym wyposażeniem wnętrza - jest pięknym zabytkowym obiektem sakralnym Lubania. Warto wspomnieć, że  15 maja  1850  roku  przebywał w Lubaniu Książę bp  Melchior  von Dipenbrock,  a 15 czerwca 1888r. Książę bp dr O.  Kopp,  który udzielił  wiernym  Sakramentu Bierzmowania. Organy  32-głosowe zostały  zainstalowane  na balkonie,  przy  wieży  kościoła  w 1908r.

 

Przed II Wojną Światową Lubań liczył około 16 000 ludzi, w tym około   2  000  katolików.  Ostatnim  proboszczem  Katolickiej Parafii  Świętej  Trójcy  był Ks.  dr  Edmund  Piekorz,  który wywiózł   do  Niemiec  niemal  wszystkie  naczynia   i   szaty liturgiczne   i   wszystkie   Księgi   Parafialne:    Chrztów, Bierzmowania,     Zapowiedzi     Przedślubnych,     Małżeństw, Namaszczenia   Chorych,  Zmarłych,   I   Komunii   i   Kronikę Parafialną, jak zapewne sądził, aby uratować je przed wojennym zniszczeniem.   Do   końca  życia  opiekował   się   Siostrami Magdalenkami od Pokuty w Seyboldsdorf, w Bawarii.

 

Ks.  mjr  ANTONI  LEMPARTY - pierwszy  powojenny  proboszcz,zaczynał   duszpasterzowanie,   w   lipcu   1945   roku,    od przysłowiowego  „zera” - w Lubaniu straszliwie zniszczonym,  z powodu  utrzymywania się tutaj frontu - przez 3 tygodnie,  pod koniec wojny. Będąc zarazem kapelanem wojskowym, bardzo szybko przygotował   świątynię   do  duszpasterskich   potrzeb   oraz plebanię,  która  znajdowała  się przy  skrzyżowaniu  obecnych ulic: Bankowej i Armii Krajowej. Prowadzone przez niego Księgi Kancelaryjne,   mogą   być  dawane  za  przykład   solidności. Przygraniczna strefa i stacjonująca tu Wojskowa Jednostka  WOP tworzyły   bardzo   silną   presję  antykościelną,   tak,   że proboszczowie  wytrzymywali niekiedy tylko kilka  miesięcy.  W czasach  stalinowskiego  terroru  kapłani  znosili  szykany  i bluźnierstwa,   przesłuchania  w  urzędach   UB.,   zdradę   i donosicielstwo,  aresztowania i więzienie. Do tych  pionierów, odbudowujących świątynię i religijne życie w ciężko poranionym Lubaniu,  należeli: Ks. ANTONI LEMPARTY /1945-49/, Ks.  STEFAN HELOWICZ  /1949-50/  w  tym  pół  roku  spędził  w  miejscowym areszcie,  Ks. DIONIZY BARAN /1950 - 2 tygodnie/,  Ks.  LUDWIK ANTOŃ   /1950-51/,  Ks.  ANTONI  LORENC  /1951/,  Ks.   ANTONI WAMPOSZYC  /1951-53/  i Ks. ALBIN WOLNY /1953-57/.  W   latach 1952  -  56  pracowali  w Lubaniu Ks. Wikarzy:  Ks.  Stanisław Tarasiewicz,  Ks.  Zygmunt Kurzak i  Ks.  Józef  Hawrysz  .  W Lubaniu  zamieszkali  żołnierze  7-mej  Dywizji,  wracający  z frontu,  Platerówki  a przede wszystkim wysiedlona  ludność  z kresów  wschodnich  II Rzeczypospolitej, z  województw:  Lwów, Stanisławów, Tarnopol, Wołyń, Pińsk i Wilno oraz mały  procent z  „Centralnej Polski”. Katolicy stanowili teraz prawie  99  % mieszkańców.

 

W  październiku 1956r. nadszedł „czas odwilży”.  Ordynariuszem Wrocławskiej  Diecezji  został  Bp  dr  Bolesław  Kominek,  po Wikariuszu Kapitulnym Ks. Inf. Kazimierzu Lagoszu.  Do  swoich diecezji  powrócili  również  inni  biskupi  oraz  internowany Prymas  Kard.  Stefan  Wyszyński.  Przygotowane  przez   niego Jasnogórskie  Śluby  oraz  program  Wielkiej  Nowenny   Narodu Polskiego  przed  Jubileuszem  1000-lecia  Chrześcijaństwa   w Polsce, a także Peregrynacja Matki Boskiej, w widzialnym znaku kopii obrazu MB. Częstochowskiej - stały się cudownym zaczynem odrodzenia religijnego życia .

 

Ks.  Prałat JAN WINIARSKI - przyjął parafię Świętej  Trójcy  w Lubaniu  dnia:  29 lipca 1957 roku, w obecności  dziekana  Ks. Tadeusza Malskiego i przepracował tutaj 29 lat, do 25  czerwca 1986  roku.  Jego  heroiczna  praca  stawia  go  na  pierwszym miejscu, po największym z proboszczów tutejszej parafii -  Ks. Inf.  Wojciechu Anterze. Jeszcze za życia doczekał  się  nazwy „Pl.  Ks.  Jana  Winiarskiego” na Os. Piastów w  Lubaniu  oraz medalu „Za zasługi dla miasta Lubania”, przyznanego przez Radę Miasta.  Były Burmistrz Lubania Janusz Skowroński,  napisał  i wydał  książkę  „Oto  idę. Rzecz o Księdzu Janie  Winiarskim”. Promocja  tej  pięknej  książki i przebogatej  w  biograficzne fakty  oraz zdjęcia, odbyła się 27-10-2006r. Połączona była  z otwarciem wystawy zdjęć i dokumentów (także „esbecji”) z życia „Kapłana-Epoki”, a zarazem pokornego Sługi Bożego.  Ks.  Prał. Jan Winiarski podjął się wielokierunkowych zadań: proboszcza i dziekana   rozległego   dekanatu,  budowniczego   świątyń   na Księginkach,  w Radogoszczy i na  Osiedlu Piastów  w  Lubaniu, budowniczego  plebanii,  przy  parafialnym  kościele  i   domu katechetycznego,  na Osiedlu Piastów, oraz kaplicy  drewnianej na  czas  budowy świątyni. Przygotował i przeprowadził wielkie dzieło  generalnego remontu parafialnego kościoła i kościelnej wieży. Wzorowo prowadzone Księgi Parafialne oraz zatroskanie o wzrost  religijnego życia, opieki nad chorymi  i  charytatywna pomoc biednym, zatroskanie o katechezę dzieci i młodzieży -  w archiwum parafialnym znajdują liczne potwierdzenia. W czasach, gdy  parafia  Świętej Trójcy liczyła ponad  20  000  wiernych, udzielano  około  450-ciu dzieciom Chrztu Św.  rocznie,  tyleż samo  przystępowało  do I Komunii Św. i  Rocznicy,  prowadzono około 250 pogrzebów, spowiadano wiernych z Lubania i okolic  - potrzeba było wzorowej organizacji duszpasterskiej, współpracy z  wikarymi, zaangażowania nauczycielskiego (szczególnie  przy licznych grupach katechetycznych w salkach), kapłańskiego -  w posłudze sakramentalnej i pasterskiego - w kancelarii  i  poza nią, aby uniknąć niepotrzebnych zgrzytów. Większe uroczystości odbywały  się  na  przystosowanym (kamienny  ołtarz,  ambonka, balaski, podium dla chóru i amfiteatralne miejsca dla wiernych (przykościelnym  placu, niezależnie od  pogody  i  pory  roku.
 Jedynie  taki  plac  mógł  pomieścić ogromne  rzesze  wiernych podczas:  Peregrynacji obrazu MB. Częstochowskiej -  około  20 000   ludzi,   Pierwszych  Komunii   św.   i   udzielania   S. Bierzmowania, udzielania S. Kapłaństwa i Diakonatu -  około  5 000  wiernych Konieczność tworzenia nowych placówek i podziału parafii   stawały  się  coraz  bardziej  widoczne.   W   pracy katechetycznej obok kapłanów - zapisały się pięknie Siostry  - katechetki  ze  Zgromadzenia Sióstr  Magdalenek.  Są  to  lata SOBORU  WATYKAŃSKIEGO  II /1962-65/ oraz  epokowych  przemian: odnowy  Kościoła  Powszechnego  i  Kościoła  w  Polsce;  także wzmożonych represji ze strony komunistycznych władz.  Jesienią 1962r.,  po  raz pierwszy, zostali powołani do czynnej  służby wojskowej,   klerycy  WSD  Wrocławskiej   Diecezji,   z   4-ch pierwszych roczników.
SOBOROWE   KONSTYTUCJE  I  DEKRETY  dawały  nowe  biblijne   i antropologiczne spojrzenie, wymuszały w duszpasterstwie  wiele przystosowań. Kilkanaście lat trwał proces stopniowych  zmian: liturgicznych,  sakramentalnych, reformy  prawa  kanonicznego, posoborowej  katechezy.  Trzeba było  nieustannie  samemu  się uczyć  i  pouczać wiernych, którzy często stawiali opór  nowym zasadom, zmianom i wymaganiom.
WYBÓR   NA   PAPIEŻA  POLAKA - KARD. KAROLA  WOJTYŁĘ   (16-10- 1978 r.) -  JANA  PAWŁA  II - wlał w serca Polaków nową siłę i nadzieję,  zaangażowanie w życie  religijne  i   patriotyczne. Pierwsza  Pielgrzymka Apostolska Ojca Świętego do  Ojczyzny  i słowa wypowiedziane na ówczesnym Placu Zwycięstwa w Warszawie: ”Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię, tę ziemię...” –  były „balsamem”  dla  ludzkich  serc i nowym  zaczynem  odrodzenia. Zaczął się czas nadziei związanych z ruchem „Solidarność”, ale i  mroczny  okres „stanu wojennego”, internowania  i  licznych ograniczeń.  W polskich kościołach, klasztorach  i  plebaniach ludzie  znajdowali schronienie i wsparcie. Kolejne Apostolskie Pielgrzymki  Ojca Świętego do Polski spowodowały  niespotykany dotychczas   rozwój  ruchu  pielgrzymkowego,  nie   tylko   na spotkania   z   Papieżem-Polakiem,   ale   także   pielgrzymek tradycyjnych,  szczególnie  pieszych  i  młodzieżowych.  Przed kapłanami   stanął   dodatkowy  trud   charytatywnej   pomocy: przyjmowania,   magazynowania  i  rozdzielania   napływających „darów”  z Zachodu. Pierwsze „dary” rzekazywane były  poprzez Kurię  Wrocławską, już w 1981 roku. Od początku  roku  1982  - proboszcz  kościoła  „Naszej Ukochanej  Pani”  z  Bayreuth,  w północnej  Bawarii  -  Ks.  Siegbert  Keiling,  ochrzczony   w kościele Świętej Trójcy w Lubaniu, organizował zbiórki środków i  kolejne  transporty „darów” dla mieszkańców  Lubania.  Mimo najlepszej organizacji i najlepszych chęci, często  kapłani  i ich  pomocnicy  spotykali się z podejrzeniami, pomówieniami  a nawet  oskarżeniami  o  stronniczość,  połączonymi  ze  zwykłą agresją.  Kapłani  umęczeni fizycznie i  psychicznie  zadawali sobie  wtedy  pytanie:  czy  warto „usługiwać  stoły,  zamiast bardziej  oddać  się  modlitwie i  głoszeniu  Słowa  Bożego”?. Wielkim   wydarzeniem  religijnym  w  parafii  były  Święcenia Kapłańskie  2  braci Świątkowskich: Tadeusza  i  Wojciecha  (w Poznaniu: 25-05-1982r.) i Msza św. Prymicyjna : 30-05-1982r. w Lubaniu.   Również  dwie  nasze  parafianki  złożyły  Profesję Wieczystą  - w Jeleniej Górze, w kościele Erazma i Pankracego: S.  Bernarda (Grażyna Elżbieta Krzywda) - dnia 02-10-1983 roku i S. Bronisława (Dorota Wałecka) - w 1983 roku, w Zgromadzeniu Sióstr  Magdalenek od Pokuty. Nie cały trud poszedł na  marne. Dzięki   duszpasterskiej  wizji  i  wytrwałości  w  działaniu, zostały   stworzone  warunki  do  stopniowego  wydzielania   z  „macierzystej”  Parafii Świętej Trójcy  -  kolejnych  czterech nowych  parafii.  Do  Współpracowników Ks. Prał.  Winiarskiego należało  33 Wikarych: Ks. Wojciech Antosz, Ks. Ryszard  Buko, Ks.  Klemens  Niewiadomski, Ks. Mikołaj  Wojtas,  Ks.  Bernard Szczygielski,  Ks.  Bronisław Picewicz, Ks.  Jan  Kozioł,  Ks. Zygmunt  Babiuch, Ks. Ryszard Pukacz, Ks. Stanisław  Wielgosz, Ks. Józef Kania, Ks. Zbigniew Pietrzak, Ks. Jan Wójtowicz, Ks. Edward  Duda,  Ks. Werner Macha, Ks. Jan Pałac, Ks.  Stanisław Gabiga, Ks. Eugeniusz Waresiak (pełnił obowiązki proboszcza, w czasie  pobytu  w  Argentynie Ks. Prał Jana Winiarskiego,  Ks. Stanisław   Każmierczak,  Ks.  Jan  Tomczak,   Ks.   Stanisław Ćwiertnia, Ks. Tadeusz Czuchraj, Ks. Zbigniew Michalewicz, Ks. Bolesław Szczęch, Ks. Czesław Dymała, Ks. Antoni Kopciuch, Ks. Józef  Kołodziej, Ks. Jerzy Jerka, Ks. Bronisław Podawca,  Ks. Jerzy  Kubik, Ks. Stanisław Hlibowski, Ks. Stanisław Tyczyński i Ks. Leszek Jabłoński.Po  29  latach  pracy  w  Lubaniu - Ks. Prałat  Jan Winiarski odszedł  na  emeryturę, do Domu Księży Emerytów we  Wrocławiu, dnia 25-06-1986r. Zmarł 04-05-1998 roku we Wrocławiu. W Mszach św. i pogrzebowych modlitwach uczestniczyli wierni parafianie, wraz  z  duszpasterzami, zarówno we Wrocławiu,  Tarnowie  i  w Lubaniu.

Ks.   ZDZISŁAW   WIĘCŁAW pracował w Lubaniu jako  proboszcz przez  3 lata: od dnia  10-11-1986 - do 16-01-1989 roku, kiedy został  przeniesiony  do  Parafii  św.  Jacka  we  Wrocławiu. Współpracowali  Wikarzy: Ks. Michał Potaczała,  Ks.  Stanisław Saryczew,  Ks.  Józef  Borowski,  Ks.  Ryszard  Filozof,   Ks. Stanisław  Ligaj  i  Ks. Marian Zieja.  W  tym  czasie  należy odnotować  liczne  inicjatywy i realizacje Klubu  Inteligencji Katolickiej    i    wychodzącego    z    „podziemia”     ruchu „Solidarności”.Wieczyste śluby zakonne złożyła  w  Kluczborku, dnia:  14-02-1987 r. nasza parafianka S. M.  Milena  Banach  - Józefitka,  a  Paweł  Szulc złożył pierwsze  śluby  zakonne  u Klaretynów.   Szczególną  opieką  otoczono  Klub   Anonimowych Alkoholików.  Liczni wierni brali udział w spotkaniu  z  Ojcem Świętym podczas III Pielgrzymki Apostolskiej do Polski oraz  w pielgrzymkach   pieszych   i  autokarowych   do   sanktuariów. Rozprowadzane były cegiełki na budowę nowego kościoła  na  Os. Piastów   oraz  instalowane  nowe  nagłośnienie   w   kościele parafialnym  i  w  kaplicy na Os. Piastów.  Odnowione  zostały Stacje   Drogi   Krzyżowej  oraz  zrobione   nowe   ławki   do parafialnego   kościoła.  Odprowadzenie   ścieków   z   szamba podłączono do kanalizacji deszczowej miasta. Każdego  miesiąca odbywały   się  spotkania  Grupy  Synodalnej  Synodu  Diecezji Wrocławskiej. Co roku w listopadzie organizowane były Tygodnie Kultury   Chrześcijańskiej.   Po   trudnych   latach    „stanu wojennego”,  na  koniec  1987r.  uwidoczniony  został   spadek liczbowy:  Chrztów - do 275, ślubów - do 112. 29-05-1988r.,  w Uroczystość  Świętej  Trójcy - Mszę św. Odpustową,  a  zarazem Jubileuszową  50-lecia kapłaństwa - odprawił  Ks.  Prałat  Jan Winiarski,  na  którą przybyła wielotysięczna rzesza  wiernych Lubania i okolic. 27-06-1988r. została erygowana parafia  p.w. św.  Maksymiliana  Kolbego  na Księginkach,  której pierwszym proboszczem został Ks. Jerzy Jerka - dotychczasowy wikary. 25- 09-1988r.  odbyła  się  Kanoniczna Wizytacja  Biskupia,  którą przeprowadził  Ks.  Bp.  dr.  Adam  Dyczkowski.  Z  okazji  70 rocznicy  Odzyskania Niepodległości (12. XI.), po raz pierwszy w  Lubaniu,  odbyła  się,  przy parafialnym  kościele,  wielka manifestacja religijno-patriotyczna i odprawiona została  Msza św.  polowa „Za Ojczyznę”. 8. XII - uroczyste zakończenie Roku Maryjnego. 11. XII - osłonięcie i poświęcenie Kurhanu  Pamięci Józefa Piłsudskiego, projektu Konrada Smolarczyka. Odsłonił go wieloletni Przewodniczący „Solidarności” – Stanisław Kostka. W roku 1988 5 Sióstr Magdalenek złożyło Wieczyste Śluby Zakonne.

 

Ks.  Kan.  MIECZYSŁAW  JACKOWIAK pełnił funkcję  proboszcza  i dziekana,  w Parafii Świętej Trójcy przez 3,5 roku, od  22-01-1989  - do 28-06-1993r., kiedy została wydzielona nowa Parafia Najświętszego  Serca  Pana Jezusa  i  Św.  Jakuba  na  Osiedlu Piastów,   której  został  pierwszym  proboszczem,   kapelanem wojskowym i kapelanem szpitala. Współpracownikami byli  :  Ks. Marian  Zieja,  Ks. Zbigniew Dyl, Ks. Dariusz Strzelecki,  Ks. Roman  Borecki,  Ks.  Ryszard Mucha i Ks.  Marek  Skolimowski. Pracę  rozpoczął  od  powołania  Rady Duszpasterskiej  i   od spotkania  z  Księżmi Dekanatu Lubań. W Polsce dokonywała  się wówczas  wielka  przemiana odzyskiwania suwerenności,  wyjazdu sowieckich   wojsk,  na  razie  -  „kontraktowe”   wybory   do parlamentu   i  powstanie rządu z Tadeuszem  Mazowieckim  jako premierem. Do szkół powróciła religia i w klasach znów zawisły krzyże.  Świętami państwowymi znów zostały: 3-ci Maj  i  11-ty listopad,  które  gromadziły na  Mszach  św.  –  przy  urhanie Piłsudskiego   -  ogromne  rzesze  wiernych,   liczne   poczty sztandarowe, wojskową orkiestrę i  przedstawicieli  miejscowych władz.  Z  okazji IV-tej Pielgrzymki Apostolskiej  Papieża  do Polski,  zorganizowano w Muzeum Lubania wystawę:  „Papież  Jan Paweł  II  -  Pielgrzym”.  1991 rok  zaznaczył  się  w  naszej parafii, po raz pierwszy, „ujemnym przyrostem”: 234 Chrztów  a 138  pogrzebów .Z okazji 50 Rocznicy powstania Armii Krajowej, podczas  uroczystej  Mszy św. dnia 14-02-1992  r.,  poświęcono okolicznościową  tablicę, która została  umocowana  w  bocznej nawie kościoła.


 
 25-03-1992r.   Papież  Jan Paweł II   ustanowił   DIECEZJĘ LEGNICKĄ  bullą „Totus Tuus  Poloniae  Populus” i  na  Pierwszego  Biskupa   mian ował Bpa  dra  TADEUSZA RYBAKA,   a   pierwszym  Sufraganem  został  -  Bp.  dr   Adam DYCZKOWSKI,  po  2  latach  biskupem  pomocniczym  został  Bp. dr  Stefan  REGMUNT .
W   dniach:  22  -  29.  XI,  przed  Nawiedzeniem  Obrazu  MB. Częstochowskiej zostały przeprowadzone Misje Święte. Powitanie obrazu  odbyło się w Rynku o godz. 17.oo, rozpoczynając dobowe czuwania, które zakończyły się Mszą św. pod przewodnictwem Ks. Bpa Tadeusza Rybaka. Młodzież Lubania,  wraz  z  Ks.  Dariuszem  Strzeleckim, uczestniczyła   we  Wiedniu  na  przełomie  1992/93   roku   w Europejskim  Spotkaniu  Młodych,  organizowanym  przez   Brata Rogera z Taize.   02  maja  1993r.  odbyło się w naszej  parafii  Ekumeniczne Spotkanie   z   przedstawicielami   Kościoła   Ewangelickiego, zakończone  koncertem. 22 maja 1993r., w Katedrze Wrocławskiej przyjął   Kapłańskie   Święcenia  diakon   Paweł   SZULC,   ze Zgromadzenia Księży Klaretynów. Mszę św. Prymicyjną odprawił w parafialnym  kościele i udzielił prymicyjnego błogosławieństwa 23-05-1993 roku.Z  dokonań  gospodarczych  należy  odnotować:  wykonanie remontów:  organów  /pierwsza  cześć/,  mechanizmu  dzwonów  i jadalni na plebani.

KS.  Kan. JAN LOMBARSKI został proboszczem Parafii  Świętej Trójcy   w   Lubaniu  dnia  28-06-1993r.  i  rozpoczął   pracę duszpasterską  wraz  z  Wikarymi: Ks.  Zbigniewem  Dylem,  Ks. Dariuszem Strzeleckim i Ks. Markiem Skolimowskim. Jako  główny duszpasterski  cel przyjął: „budowanie parafii jako  wspólnoty wspólnot”. Cel gospodarczy miał  dotyczyć: generalnego remontu całej plebanii i świątyni /według finansowych możliwości/ oraz kompleksowego zagospodarowania okalającej nieruchomości.

 

Dekretem erekcyjnym z dnia 18-10-1993 r., L. Dz. 2091 / 93 Biskupa Legnickiego, z  granic  Parafii Świętej Trójcy w Lubaniu zostały odłączone wioski: Radogoszcz Śląski, Radogoszcz  Łużycki,  Nawojów  Śląski  i  Nawojów  Łużycki,  z których została erygowana nowa Parafia p.w. MB Królowej Polski w Radogoszczy. Pierwszym proboszczem został Ks. Zbigniew Dyl.
Już wtedy Ks. Inf. Władysław Bochnak - zapowiedział dalszy podział Parafii Świętej Trójcy, aby utworzyć kolejną parafię w Lubaniu  /już  5-tą/  -  na  Osiedlu  Willowym.  Dwa  pierwsze podziały  w  jednym roku, rozbiły istniejące  struktury:  Rady Parafialnej,  Czcicieli Bożego Miłosierdzia i Żywego  Różańca, które  trzeba  było natychmiast zreorganizować. Z  czasem  też ujawniony został ukryty dług parafialny: nie zapłacono 20 mil. zł.  za pierwszy etap remontu organów, z 30 mil. zł. oraz  nie zostały  sprzedane „cegiełki” na WSD w Legnicy - na kwotę  100 milionów   złotych.   Nadto  kamica  nerkowa   „unieruchomiła” proboszcza  w szpitalu na ponad miesiąc. Mimo tych  trudności, były  też radości: 15-o8-1993r. - Poświęcenie tablicy  Związku Więźniów  Politycznych  okresu stalinowskiego  oraz  remont  i konserwacja   ławek  w  kościele.  Została   utworzona   Grupa Synodalna, która stała się zaczątkiem: Rady Duszpasterskiej  i Grupy   Charytatywnej.  Podjęliśmy  inicjatywę  kapłańską   - głoszenia  katechez dla dorosłych - w każdą środę, czwartek  i piątek.  Przez  wrzesień  mieliśmy na  praktyce  kleryka  Jana Misiurka.  Zorganizowaliśmy dla dzieci i młodzieży „Triduum  z okazji  Patrona  św. Stanisława Kostki”, a  18  IX  gościliśmy księży z 4 dekanatów - na Rejonowym Dniu Skupienia. W Tygodniu Miłosierdzia  -  przeprowadziliśmy pierwszą  zbiórkę  używanej odzieży  i obuwia, co stało się początkiem działalności  Nowej Grupy Charytatywnej „Caritas”, do której weszły 23 panie. Powstał  też  pomysł utworzenia „Ośrodka Charytatywnego”  -  w dawnej  salce katechetycznej obok kancelarii. Gdy  pod  koniec listopada   S.   Generalna  Stanisława  wycofała   siostrę   - zakrystianę z posługi w naszym kościele - przyjęli  i  pełnili ją  wspólnie  przez  kilka lat: Jarosław  Mleczak  i  Wojciech Klimowski  /po  pół  etatu/. Po ogłoszeniu  zapisów,  w  dzień wspomnienia  św.  Cecylii: 22-11-1993 r. odbyła  się  pierwsza próba Parafialnego Chóru „Jutrzenka”: 24 osoby w I głosie i 22 osoby  w  II  głosie.  Ogłosiliśmy  też  zapisy  dziewcząt  do Dziecięcej  Scholi  Liturgicznej.  Z  inicjatywy   Ks.   Marka Skolimowskiego   -   rozpoczęła  się   cotygodniowa   Adoracja Najświętszego  Sakramentu, w piątki  po  Mszy  wieczornej,  do godz. 19.3o. W Adwencie - rozpoczęliśmy odwiedziny chorych,  z posługą  sakramentalną, w I-sze soboty miesiąca. 5-go  grudnia zaproponowaliśmy  zgłaszanie się  młodzieży  do  następujących Grup  Zainteresowań:  Liturgiczna, Charytatywna,  Dekoracyjno- Plastyczna,   Sportowa,  Literacko-Redakcyjna,   Recytatorsko- Teatralna,  Wokalno-Instrumentalna, Pielgrzymkowo-Turystyczna, Rekreacyjno-Rozrywkowa,  Problemowo-Dyskusyjna  i  Modlitewno- Kontemplacyjna.  Zgłoszone  osoby  „zasiliły”  istniejące  już Parafialne  Koło „KSM”, oraz weszły do utworzonej Młodzieżowej Oazy  „Światło-Życie”  /25  osób/. Odnowienie  Misji  Świętych odbyło  się  w  dniach:  19  - 22.  XII.  Wprowadzona  została „Pasterka”  dla  dzieci i młodzieży 24 XII,  o  godz.   21.3o. Niedziela Świętej Rodziny - rozpoczęła „Rok Rodziny”.

:: wstecz
Galeria Kalendarz parafialny:
 
Sobota XXIX tygodnia okresu zwykłego
25 października 2014r.

Imieniny: Ingi, Maurycego, Sambora

Czytania na każdy dzień
Szybki kontakt:

ul. Szymanowskiego 1
59-800 Lubań
woj. dolnośląskie

Informacje:     
Ks. Proboszcz - 75 721 46 88

poczta@trojca-luban.pl